Troustories – Komiese oomblikke by troues

Die troue was ok op die platteland, op een van daai dorpies waar die strate verlate word net na een uur op ‘n Saterdagmiddag. Al wat beweeg is die paar papiere wat mistroostig rondwaai. Bruidspaar kom uit die stad uit hier trou en dan wel by ‘n pragtige dam.

Gaste is beperk tot 7. Ses dames en ‘n jong seun. Nie een van die twee het meer ouers nie, so familie in totaal is weggelaat. Maar die grootte maak nie troue minder gestyleerd nie.  Alles is perfek beplan en aanmekaar gesit. Die term is Boutique troue.

Troue is op die walle van die dam en dan vertrek almal op ‘n skermerkelkie rit op ‘n vlot.

Bruid moet teen ‘n helse helling afkom walle toe. Maklik vir al die gaste gewees. So begin die stappery af. Treetjie vir treetjie stap sy. Pluk rok kort kort uit ‘n bos los, glip en gly, gil en ril. Sy suffer. Sweet naderhand al haar grimering af. En ons is nou eers halfpad af.

Van die romantiese wandeling teen die helling af is nou niks oor nie. Dit word ‘n stryd om oorlewing. Bruid bondel haar rok onder haar arms in en probeer weer. Nou kan sy nie keer en stut met haar hande nie, want hulle klou rok vas. Dan val rok as sy keer vir omval en begin die opbondel weer van voor af. Alle humor gaan verlore.

Bruid besluit om maar oor te gee en gaan sit. Gompie hoor sy naam soos ‘n Tarzan woudkreet uit die bosse opklink, gevolg deur ‘n opdrag – kom hier NOU! Rats draf hy die helling uit, laai vir bruid op sy rug en abba vir haar tot voor die dominees op die wal.

Son sak dramaties en ons ry vlot en suig behaaglik aan designer cocktails. Niemand, maar niemand, sê ‘n enkele woord oor bruid se gehawende ‘entrance’ nie. So asof dit nooit gebeur het nie.

Hierdie week begin ons kyk na gompies – goeies, mooies en wat hulle kan dra na die troue toe. Dit is ‘n algemene gevoel, let wel, gevoel en nie klagte nie – dat gompie niks met die troue uit te waai het nie en net moet opdaag. Ek dink almal is gelukkig met die gevoel.

Tot later. Geniet maar solank die gompie wat meeste vrouens so effens lam laat voel.

Plattelandse troues is pret. Veral as die gompie en sy familie uit die stad opdaag vir die groot dag. So was die troue op die kleine Weskaapse dorpie waar almal alles van almal se doen en late ken.

Die gompie se ma was sommer lekker sterk in haar menings en sieninge oor die troue, maar sy is met presisie en voorafbepaalde wyse geblok op elke idee wat sy gegee het. Bruid se ma het ‘haar troue’ opgepas soos ‘n leeuwyfie. Sy sal sê en die mans sal doen – so werk dit maar daar. So sê ma en almal spring met bale, lanterns, opvou tafels, geleende tuinstoele, yards en yards stink bruin hessian en boetman bring emmers vol sonneblomme uit die land. Geel bloemiste strikke word ywerig gemaak deur sussie en oral opgeplak.

Maar toe die heldergeel balonne stuk stuk begin hang aan die skuur se mure, verloor gompie se ma al haar oordentlikheid en bars die damwal. Sy pluk ‘n stuk draad wat daar teen die skuurmuur hang af, en pop pop pop begin sy balonne stukkend steek. Zorro van die platteland se missie word amper gestop deur boetman wat met brandwange kom kyk wie hel nou sy harde blaaswerk so op.

“Wat maak antie?”, maar verder kom boetman ok nie, want antie staan nou half wydsbeen op die bale en swaai haar draad swaard gevaarlik naby sy gesig rond . “En sê een van julle bliksems nou weer vir my ANTIE !!” gil sy net voor die baal finaal omval en gompie se ma in die gat teen die stoormuur inval.

Hulle het haar net daar gelos tot die ander stadsmense haar kom uithelp het.

Die troue was heerlik. Ek het gesien hoe gompie se ma kort kort ‘n paar Calmettes wegslaan met wat sy ookal voor haar gehad het.

Baie bruide en hul gompies besluit om of geen seks te hê voor hul troue nie en as hulle reeds ‘n seksuele verhouding het, om vir ‘n paar weke voor die troue te stop. Vreemde verskynsel, want niks gaan toegroei, verander of beter word nie. Sê wie.

Hierdie is nie ‘n storie wat kinders sal verstaan nie, maar darem ook nie pornografie nie.

Gompie moes sak en pak uittrek drie weke voor die troue. Haar ma sou kom intrek en alles help regkry. Geen klagtes of gedagtes geduld nie.

Ek ontmoet altyd my pare weke voor die tyd om hul fotos te bespreek – wel ek hoop elke professionele fotograaf daarbuite doen dit – so nie, kry een wat dit wel doen. Dan, tydens ons ontmoeting stap ons saam deur die areas wat ons wil gebruik vir die fotos, besoek die kerk en laastens die onthaal area. So weet ons almal wat gaan gebeur op die groot dag. Maar gompie blyk gou brompie te word.

Soos ons stap en gesels, probeer gompie om elke hoek en draai so ‘n ou vatjie in te kry aan sy aanstaande, maar sy gedra haar soos ‘n brose maagd en giggel net terwyl sy sy hand saggies wegdruk. Ek maak of ek niks sien nie.

So worstel ons deur die oggend waar bruid naderhand swaard-kyke vir vroeteljasie begin afvuur. Nou moet ek darem vir gompie hier opkom (geen pun bedoel nie) en sê dat hy hom darem ten alle tye soos ‘n gentleman gedra het, maar sy stywe lippies het naderhand half blouerig begin raak.

Drie weke later kry ek vir gompie voor die konsistorie se deur. Hy lyk goed, wakker en reg vir trou. Ek vra hom sommer so terloops of hy darem sy bruid al sedert gesien het in die weke, maar hy brom net ‘n klaerige nee. Trou, teken register en almal gaan staan buite en wag op die nuwe egpaar. Ons bly in die kerk agter waar bruid uiteindelik vir gompie ‘n stewige soen gee.

Toe gebeur die onvoorspelbare. Bruid sê kliphard – “Kyk gou hoe oulik” en met dìe trek sy ‘n lang rooi nael oor die gompie se gulp lyn. Arme man. Hy sluk, lag en ‘rise to the ocassion.’ Ek staan half verslae en verleë die spul en bekyk.

Bruid beveel vir gompie om dadelik ‘af te blaas’ want so kan hy nie by die deur uit nie en gompie kap terug dat hy nie kan nie sommer net so nie. Net voor die stryery kon lyf kry, wel die troumars op en die egpaar moet uitstap.

Wel, om ‘n lang storie weer kort te kry – gompie is by die deur uit met sy bruid onder hul eie private ‘trompetgeskal’. Kop omhoog is hy deur die confetti, in die troukar in en weg is die twee. Die gaste was half oorbluf met die spoed waarmee hierdie gebeur het en hier en daar het ‘n paar verdwaas hul ongegooide confetti onopmerlik uit hul hande laat val.

Van die kerkdeur tot in die troukar in 8.7 sekondes.

Later, by ons foto geleentheid, was gompie die ene glimlagte en bruid styf onder sy arm ingekruip. Dalk werk die onthouing idee tog vir party mense. Ons sal nooit weet nie.